حسین پاینده و هر آنچه که باید از زندگی و آثارش بدانید

ما قصد داریم مقاله حسین پاینده و هر آنچه که باید از زندگی و آثارش بدانید را به دو مدل متنی و صوتی برای راحتی کار شما عزیزان در اختیار تان قرار دهیم

متن مقاله

در این بخش از زندگینامه نویسندگان آشنا می شویم با نویسنده زیر :

حسین پاینده و هر آنچه که باید از زندگی و آثارش بدانید

تاریخ نویسندگی ، فراز و نشیب های فراوانی را پشت سر گذاشته است. در پس هر فراز و فرود این دشت ، نام هایی نهفته است که هر کدام برگی از هویت و شناسنامه ی نویسندگی در سر تا سر جهان را رقم زنده اند.مطالعه ی تاریخ زندگانی آنان و سیری در احوالات و آثار آنها ، نمایی هر چند کوتاه و گذرا ، اما عمیق و قابل تامل به ما هدیه می کند.در دل هر یک از کلمات آنان ، گنجینه ای از رازها و معانی نهفته  است و در پیاپی سطور پربار آنان ، رازهایی برای نویسندگان.قصد ما همگام شدن و سفر به زمانه و زندگی آنان است تا با ذهن و زبان آنان بیش از پیش آشنا شویم و از این همصحبتی ها خوشه ای چند پی توشه ی نویسندگی خود برداریم.در این برهه از زمان، دفتر زندگانی ” حسین پاینده ” ، نویسنده و پژوهشگر ایرانی  و خالق کتاب “نقد ادبی ” را ورق میزنیم به امید آنکه برگی چند به یادگار نصیب دوستداران خود کند.

زندگی نامه

حسین پاینده متولد 28 شهریور 1341 در تهران است. وی  نویسنده، منتقد ادبی، منتقد فیلم و استاد نظریه و نقد ادبی دانشگاه علامه طباطبائی و مسئول پروژهٔ «مجموعهٔ نظریه و نقد ادبی» است که به تلاش نشر روزگار، انتشارات نیلوفر،انتشارات نگاه امروز و انتشارات حکایت قلم نوین منتشر شده‌است. حسین پاینده در تهران متولد شد و دورهٔ دبیرستان را در انگلستان سپری کرد و یک سال پس از انقلاب به کشور بازگشت. در سال ۱۳۶۸ از دانشگاه علامه طباطبائی لیسانس ادبیات انگلیسی گرفت و در سال ۱۳۷۰ موفق به اخذ فوق‌لیسانس ادبیات انگلیسی از دانشگاه تهران شد. او از همان سال به عنوان عضو هیئت علمی به استخدام دانشگاه علامه طباطبائی درآمد و متعاقباً در سال ۱۳۷۵ برای ادامهٔ تحصیل به انگلستان رفت. وی در سال ۱۳۸۰ پس از اخذ دکتری نظریه و نقد ادبی از دانشگاه ساسکس به ایران بازگشت و در حال حاضر با مرتبهٔ استاد در دانشگاه علامه طباطبائی به تدریس اشتغال دارد.پاینده یکی از پر کار ترین ادیبان معاصر ایران است. از پاینده تاکنون بیش از ۱۳۰ مقاله در نشریات مختلف به چاپ رسیده‌است. همچنین از وی ۲۶ عنوان کتاب منتشر شده که از این تعداد ۱۰ کتاب را تألیف، ۸ کتاب را ترجمه و ۸ کتاب را ویرایش کرده‌است. «مجموعهٔ نظریه و نقد ادبی» تحت سرپرستی او تاکنون در هشت مجلد و توسط چهار ناشر منتشر شده‌است. جدیدترین تألیف پاینده با عنوان گشودن رمان توسط انتشارات مروارید منتشر شده‌است که جایزهٔ ادبی جلال آل‌احمد در بخش نقد ادبی را به خود اختصاص داد. از میان سایر کتاب‌های ایشان می‌توان به کتاب داستان کوتاه در ایران (در سه جلد)، نقد ادبی و دموکراسی و نقد ادبی و مطالعات فرهنگی اشاره کرد. از جمله کتاب‌هایی که پاینده ترجمه کرده عبارت‌اند ازمطالعات فرهنگی دربارهٔ فرهنگ عامّه (برندهٔ جایزهٔ کتاب فصل) که توسط نشر آگه انتشار یافته و نظریه‌های رمان است که توسط انتشارات نیلوفر منتشر شده‌است. جدیدترین کتابی که پاینده ترجمه کرده، با عنوان اصول و مبانی تحلیل متون ادبی در فروردین ۱۳۹۶ توسط انتشارات مروارید منتشر شده‌است.حسین پاینده از معدود نویسندگان ایرانی است که علاوه بر فعالیت های فرهنگی خویش ، بسیار به تالیف و ترجمه دست زده است و همین امر برای او جوایزی را فراهم آورده است که از میان آنان می توان به جوایزی چون : جایزهٔ سومین جشنوارهٔ مطبوعات در ترجمه (۱۳۷۴)جایزهٔ بهترین مقالهٔ دانشجویان خارجی دانشگاه Sussex انگلستان (۱۳۷۶)جایزهٔ پژوهشگر نمونهٔ دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه علامه طباطبائی (۱۳۸۲)جایزهٔ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای مقالهٔ تشویقی در حوزهٔ مطالعات فرهنگی (۱۳۸۳)جایزهٔ کتاب فصل جمهوری اسلامی ایران (تابستان ۱۳۸۶)جایزهٔ پژوهشگر نمونهٔ دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه علامه طباطبائی (۱۳۸۶)جایزهٔ مؤلف برتر دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه علامه طباطبائی (۱۳۹۱)جایزهٔ ادبی جلال آل‌احمد در بخش نقد ادبی (۱۳۹۳)جایزهٔ پژوهشگر برتر دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه علامه طباطبائی (۱۳۹۳)تقدیر و اعطای تندیس از سوی مرکز خدمات روان‌شناسی سیاووشان برای اثر برگزیدهٔ میان‌رشته‌ای روانکاوی و فرهنگ (۱۳۹۴)تقدیر و اعطای تندیس از سوی سازمان بهزیستی در روز جهانی روان‌شناسی به دلیل فعالیت‌های پژوهشی و آثار میان‌رشته‌ای در حوزهٔ روان‌شناسی و نقد ادبی (۱۳۹۷) اشاره کرد. پاینده همچنان استوار به تالیف و تدریس ادبیات مشغول است و در این امر نیز شاگردان بسیاری را تربیت می کند.

آثار

نگارش

  • گشودن رمان: رمان ايران در پرتو نظريه و نقد ادبي
  • داستان کوتاه در ايران، جلد اول: داستانهاي رئاليستي و ناتوراليستي
  • داستان کوتاه در ايران، جلد دوم: داستانهاي مدرن
  • داستان کوتاه در ايران، جلد سوم: داستانهاي پسامدرن
  • رمان پسامدرن و فيلم: نگاهي به ساختار و مضامين فيلم ميکس
  • نقد ادبي و دموکراسي: جستارهايي در نظريه و نقد ادبي جديد
  • نقد ادبي و مطالعات فرهنگي: قرائتي نقادانه از آگهي‌هاي تجاري در تلويزيون ايران
  • گفتمان نقد: مقالاتي در نقد ادبي
  • درآمدي بر ادبيات
  • درآمدي بر ادبيات

ترجمه

  • اصول و مباني تحليل متون ادبي
  • نظريه‌هاي رمان: از رئاليسم تا پسامدرنيسم
  • مطالعات فرهنگي درباره ی فرهنگ عامّه
  • انديشه ی يونگ
  • مدرنيسم و پسامدرنيسم در رمان
  • روانکاوي فرهنگ عامّه
  • بکت و تئاتر معناباختگي
  • زبانشناسي و نقد ادبي

ويرايش

  • نظريه‌هاي نقد ادبي معاصر
  • درآمدي بر نظريه‌ها و روش‌هاي نقد ادبي
  • درسنامه ی نظريه و نقد ادبي
  • قرائتي نقادانه از رمان چهره ی مرد هنرمند در جواني
  • پيش‌درآمدي بر مطالعه ی نظريه ی ادبي
  • افسانه‌هاي ازوپ
  • زبان خارجي تخصصي براي دانشجويان ادبيات فارسي
  • کتاب مجموعه مقالات نخستين سمينار بررسي مسائل رمان در ايران

مروری بر آثار و اندیشه ها

حسین پاینده یکی از تاثیر گذار ترین محققین و منتقدین حوزه ی ادبیات ایران معاصر است. یکی از دلایلی که موجبات پیشرفت ادبیات در یک فرهنگ و یک جغرافیا را فراهم می کند ، پرداختن به مقوله ی پژوهش های ادبی و نقد ادبی است. در ایران ، این مقوله همیشه با کاستی های روبرو بوده است ، اما کسانی چون حسین پاینده را می توان از ستون های اصلی این گرایش ادبی دانست. حسین پاینده نویسنده ای است پرکار و مترجمی است توانمند. از آثاری که او در باب ادبیات ایران و همچنین در حوزه ی نقد ادبی منتشر کرده است می توان دریافت که او به چه میزان انسانی دغدغه مند نسبت به ادبیات ایران و خصوصا ادبیات داستانی ایران است. او همچنین در باب ادبیات و نقد ادبی کتاب هایی را ترجمه کرده است که تک تک آنان از منابع قابل استناد پژوهشی و همچنین دانشگاهی می باشند. دیگر خدمتی که استاد حسین پاینده به مردم ایران و خصوصا جامعه ی پژوهشگران آن کرده است ، بررسی فرهنگ عامه ی ایران است.فرهنگ عامه یکی از گرایش های میان رشته ای ، میان تاریخ ، ادبیات ، جامعه شناسی و فرهنگ پژوهی و .. می باشد.در واقع می توان این ادعا را مطرح کرد که شناخت فرهنگ عامه می تواند دور نمایی از آنچه که یک ملت در اختیار دارد را به مخاطب و خصوصا پژوهشگر هدیه می کند.استاد پاینده همچنین در امر تدریس نیز بسیار فعال می باشند و بعنوان استاد دانشگاه ، شاگردان زیادی را تحت اختیار دارند و به آنان ادبیات می آموزند.حسین پاینده را می توان از چهره های جهانی ادبیات ایران بر شمرد.

در ادامه بخشی از مطالعات استاد حسین پاینده در باب مطالعات فرهنگی و فرهنگ عامه را با هم مطالعه می کنیم :

  • 1 . شاید دشوارترین ــ و در عین حال نخستین و ضروری‌ترین ــ گام در راه تبیین حوزه‌ی مطالعات فرهنگی، به دست دادن تعریفی از اصطلاح «فرهنگ» باشد. مشکل بتوان تعریفی واحد و مناقشه‌ناپذیر از «فرهنگ» ارائه داد؛ با این حال از منظری کلی می‌توان گفت فرهنگِ هر جامعه‌ای عبارت است از مجموعه‌ی معانیِ مورد اجماعِ در آن جامعه. این معانی را آحاد جامعه از طریق آنچه فوکو «رفتارهای گفتمانی»می‌نامد و نیز با اتکاء به «متونِ» زندگیِ روزمره برمی‌سازند. در این‌جا مراد از اصطلاح «متن»، مفهومی است که از راه نظریه‌ی نشانه‌شناسی در مطالعات فرهنگی باب شده است، یعنی ساختاری متشکل از چندین نشانه که معنای‌شان برحسب نحوه‌ی انتخاب و ترکیب آن نشانه‌ها معیّن می‌گردد. از این منظر، متن مفهومی دربرگیرنده است و آئین‌های نوروز همان قدر یک «متن» تلقی می‌شوند که یک مُد لباس یا یک آگهیِ تلویزیونی یا ادبیات عامّه‌پسند. برساخته شدن و رواج یافتن این معانی، در حکم شکل‌گیریِ نوعی تفسیر از ماهیت زندگی است که فرهنگ نامیده می‌شود. وجه اشتراک انسان‌های هم‌فرهنگ، اجماع در خصوص این تفسیر است.
  • ۲. به رغم این اجماع، فرهنگ عرصه‌ی تعارض و تنش است. متون فرهنگی واجد معانی ذاتی و تغییرناپذیر نیستند. تفسیر این متون به زمینه‌یتفسیر و هم به جایگاه مفسر بستگی دارد. این موضوع را می‌توان با ذکر قیاسی از نقد ادبی بیشتر روشن کرد. در نقد ادبی جدید نیز ــ که سخت تحت تأثیر مطالعات فرهنگی قرار دارد ــ فرض بر این است که متون ادبی در هر دوره‌ای معانیِ جدیدی کسب می‌کنند که چه بسا نویسنده هنگام آفرینش آن متون هرگز در نظر نداشته است. در واقع، معنا در مطالعات ادبی جدید مقوله‌ای آب‌گونه است: شکل می‌پذیرد و تغییر می‌کند. بر طبق فرض منتقدان ادبیِ زمانه‌ی ما، نویسنده معنا را در اثر «پنهان» نکرده است تا خواننده/ منتقد آن را «کشف» کند. معنا حاصل تعامل خواننده با متن است و در چهارچوب تنگی مانند «درست یا نادرست» نمی‌گنجد.
  • ۳. از این حیث، متون فرهنگی (همچون متون ادبی) در اذهانِ اقشار یا طبقات مختلف جامعه خواه ناخواه انعکاس‌های متفاوتی دارند. متن‌ یا رفتار فی‌نفسه سرچشمه‌ی معنا نیست، بلکه محملِ بیان معناست. از آن‌جا که معانی متفاوتی را می‌توان به متنی واحد انتساب داد، لذا معنا همواره به‌طور بالقوه آبستن کشمکش است. بدین مفهوم، از نظر مطالعات فرهنگی، حوزه‌ی فرهنگ محل منازعه‌ی ایدئولوژیک است. مطالعات فرهنگی به منظور پرتوافشانی بر ابعاد پیچیده‌ی تعارض تفسیرهای گروه‌های مختلف اجتماعی از متون فرهنگی و منازعه‌ی ایدئولوژیک در خصوص این تفسیرها صورت می‌گیرد.
  • ۴. فرهنگ عامّه جلوه‌گاه این منازعه‌ی ایدئولوژیک است. در کتاب واژگان عمده، ریموند ویلیامز استدلال می‌کند که از چهار معنای اصطلاح «عامّه»، دو معنا قدیمی و واجد دلالتی منفی هستند: ۱. «عامّه» به معنای «کهتر» یا «دون‌مرتبه» و مترادف عامیانه، که نمونه‌هایی از مصادیق آن عبارت‌اند از «ادبیات عامیانه» یا «مطبوعات عامیانه» و ۲. «عامّه» به معنای «مورد پسند عوام یا افراد غیرروشنفکر» و مترادف عوامانه، که نمونه‌هایی از مصادیق آن عبارت‌اند از «سرگرمی‌های عوامانه» یا «روزنامه‌نگاری به سبک و سیاق عوامانه». دلالت‌های منفی و تحقیرآمیز این دو معنا تا پیش از پیدایش مطالعات فرهنگی به منزله‌ی رهیافتی مدرن در پژوهش‌های اجتماعی، به میزان زیادی موجب نادیده گرفتن جایگاه و اهمیت فرهنگ عامّه شده بود. از جمله‌ی تحولات بزرگی که از رهیافت موسوم به مطالعات فرهنگی در بررسی مسائل فرهنگ سرچشمه گرفته، عطف توجه به کارکرد خاص فرهنگ عامّه است.

نویسنده و گوینده  : محمدرضا تیموری

عشق و علاقه به رشد و موفقیت و رسیدن به سطح والای لیاقت ها را مهمترین اصل در رسیدن به خواسته ها می دانم

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *