منیره روانی پور

منیره روانی پور (Moniro Ravanipourنویسنده و ادیب ایرانی است که به تاریخ ۲ مرداد سال ۱۳۳۳ در ایران دیده به جهان گشود. عمده ی شهرت او در خلق اثر هایی است که به زندگی مردم جنوب ایران می پردازد و فضای زندگی آنان را برای مردم عصر حاضر تصویر می کند.

وی برنده ی جایزه ی هوشنگ گلشیری در سال ۱۳۸۲ برای نوشتن کتاب رعنا می باشد.

اما بعد اگر بخواهیم به زندگی شخصی او بپردازیم باید به این نکته اشاره کنیم که او در جفره ی بوشهر دیده به جهان گشود.

دوران تحصیلات ابتدایی و دبیرستانش را در بوشهر سپری کرد و بعد در دانشگاه شیراز در رشته ی روان شناسی قبول شد و در این مقطع تحصیلات خود را به ثمر رساند.

پس از آن وی به آمریکا رفته و در رشته ی علوم تربیتی در دانشگاه ایندیانا مدرک فوق لیسانس خود را دریافت می کند.

منیره روانی پور

منیره روانی پور از دهه ی ۶۰ شروع به نویسندگی می کند .

نخستین کتابش به نام کنیزو ، در سال ۶۷ به بازار کتاب عرضه شد

و به دنبال آن چندین داستان کوتاه و رمان دیگر نیز از او منتشر گردید .

داستان رعنا مشهور ترین داستان اوست که که توانسته است برای او افتخارات بسیاری به همراه بیاورد .

منیره روانی پور ، در زمانی که کلاس های داستان نویسی برگزار می کرد ،

با بابک تختی که ریاست نشر قصه را به عهده داشت

و فرزند جهان پهلوان غلامرضا تختی بود ، آشنا شده و با یکدیگر ازدواج می کنند .

آنان از این ازدواج یک فرزند به نام غلامرضا دارند .

سال ۷۹ ، روانی پور ، یکی از افرادی بود که در کنفرانس برلین شرکت کرد .

او از سال ۸۵ فعالیت در زمینه ی حقوق زنان را آغاز کرده و از سال ۲۰۰۷ نیز به آمریکا مهاجرت می کند .

نوشته های او عمدتا دارای دغدغه هایی مشترک می باشند .

فضای داستان های او کاملا زن محور است و در فضای جنوب کشور ، روایت تبعیض ها و قهرمانی ها را به تصویر می کشد .

منیره روانی پور در زمینه ی نویسندگی طلایه دار روشنفکران زن است .

در واقع اگر بخواهیم یک نویسنده از زنان را در صدر نویسنده های روشنفکر زن قرار دهیم باید نام منیره روانی پور را انتخاب کنیم .

اما بعد باز این جای تاسف بر ماست که هیچ زندگی نامه ای جز همین چند خط از او موجود نیست ،

و امیدواریم که روزی زندگان نیز در دنیای نویسنده ها جایگاهی پیدا کنند .

تیم مطالعاتی تیموری ، تلاش میکند که با این بانوی نویسنده ارتباطی برقرار کرده و زندگی نامه ی کاملی از او در اختیار شما قرار بدهد .

منیره روانی پور

آثار منیره روانی پور

داستان‌های بلند

  • ۱۳۶۸ – رمان اهل غرق
  • ۱۳۶۹ – دل فولاد
  • ۱۳۷۸ – رمان کولی کنار آتش

داستان‌های کوتاه و مجموعه داستان

  • ۱۳۵۵ – گنجشک و آقای رئیس‌ جمهور
  • ۱۳۶۷ – کنیزو
  • ۱۳۶۹ – سنگ‌ های شیطان
  • ۱۳۷۲ – مجموعه داستان سیریا، سیریا
  • ۱۳۸۰ – زن فرودگاه فرانکفورت
  • ۱۳۸۱ – مجموعه داستان نازلی

کودکان

  • گنجشک و آقای رئیس‌جمهور
  • ترانه‌ های کودکان

منیره روانی پور

در ادامه به بخشی از کتاب های منیره روانی پور سر می زنیم و نوشته هایش را با یکدیگر مطالعه می کنیم :

  • بغضی در گلوی مه‌جمال شکست . مرد دریایی می‌ گریست . تمام جهان بی‌حضور زمینو آدمی برایش غربت‌ کده‌ای بیش نبود . نه، نمی‌ خواست به دریا برود . نمی‌ خواست با ساکنان دریا مانوس شود و می‌ دانست که حتی اگر کشته شود ، تن آبی‌ش را خاک به امانت نمی‌ گیرد . تقدیر او که آبی-آدم بود، که مادری از اهل دریا داشت و پدری اهل غرق ، جور دیگری رقم خورده بود . مه‌جمال می‌گریست. دست‌هایش را به جانب دریا بلند کرده بود و مادر آبی‌اش را صدا می‌زد .
  • تنها عشق می‌ تواند آدمی را از خانه و کاشانه‌اش آواره کند و تنها خاطرهٔ مرد ماهیگیری رعنا می‌تواند آبی دریایی کوچکی را از دریا جدا کند ، تا آنجا که روی زمین سنگلاخی خشک بسُرد و درد و رنج زمین را نادیده بگیرد .
  • فروختم . بیست هزار تومان . فورا به خیابان شاه‌آباد رفتم ، خیابانی که دارند نامش را عوض می‌ کنند و می‌ گذارند جمهوری . رفتم و کتاب‌‌ های خودم را ، آنهایی که مانده بود، به چند برابر قیمت خریدم . حاضر نمی‌ شد آنها را پس بدهد، می‌ گفت به یک مشتری قول داده . گفتم حاجی بگو چند و خلاصم کن ، بعد به خانه آمدم . حالم خوش نبود . کتاب‌ ها بوی نعش می‌ دادند ، بوی نعش خودم .
  • زنی که مرد هم بود گفت: تو را خدا منو بپیچ و به متقال و سه بند نازک و باریک و بستهٔ پنبه اشاره کرد . کمک‌ بهیار که روی صندلی کنار تخت او نشسته بود و بافتنی‌اش را می‌ بافت، بی‌ آنکه به او نگاه کند گفت: چن رج دیگه بیشتر نمانده.
  • دوست داشت او را شکلاتی بپیچند، عین مرده‌ های زیادی که طی این مدت در تخت بغلی مرده بودند . اول لباس‌ های شان را در می‌آوردند ، حلقه طلا، گوشواره‌ها و النگوها را در پاکتی می‌ گذاشتند و بعد سراغ دندان‌ ها می‌ رفتند ، تا اگر مصنوعی بود وسط راه مرده حواسش پرت نشود و آن‌را قورت ندهد . بعد نوبت پنبه‌ ها بود که سوراخ‌ های بدن را می‌ پوشاند تا جانی که در رفته دوباره پشیمان نشود و سر جای اولش برنگردد .

شاید این مطالب رو هم در حوزه نویسندگی دوست داشته باشید

آموزش نویسندگی
صد رمان برتر جهان
تبلیغ نویسی
نامه عاشقانه
دریافت شابک
انشانویسی
خاطره نویسی
قصه کودکانه
چاپ کتاب

[table id=1 /]

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *